4.Spotkanie.

-Po co miałam mu mówić? Za godzinę cię zobaczy. _podskoczyłam z radości że wreszcie będę w pewnym sensie „wolna”.

-Wolałbym jednak żeby wiedział...

-Przecież się znacie tak? _spojrzałam na niego podnosząc brwi.

-Tak, znamy się... doskonale. _przygryzł wargę i podrapał się po głowie.

-Co jest?_ spytałam podejrzliwie.

-Nic nic..._ uspokajał mnie.

-Gadaj! _spiorunowałam go wzrokiem.

-Byliśmy najlepszymi kumplami w gangu. To jeden z powodów dlaczego nie chciałem cię zabić i dlaczego jego odejście tak mnie zraniło. _powiedział sucho.

-Serio? No to fajnie że byliście kumplami! Nie wiedziałam że Davi ma kumpla. Ouuu jakie to słodkie. _przygryzłam wargę i otworzyłam szeroko oczy.

-Hehe... mówiliśmy do niego Davi. Jak miał problem z zabiciem kogoś. _ pokręcił głową z uśmiechem.

-Aha, no podobno mieliście tam jakieś swoje zdrobnienia. _uśmiechnęłam się. –A ty jakie miałeś? _spojrzałam na niego z uśmiechem.

-Nie ważne. _wymamrotał pod nosem.

-No ej, powiedz. _zatrzepotałam niewinnie rzęsami.

-Nie. _powiedział oschle.

-Justin! _krzyknęłam zakładając ręce na piersi .

-No dobra dobra. _podniósł ręce w obronnym geście.

-No to już. _uśmiechnęłam się z zaciekawieniem.

-Juju... _powiedział cicho i spojrzał w ścianę.

-Jak? _przyłożyłam rękę do ucha udając że nie słyszałam.

-Juju! _krzyknął a ja natychmiast wybuchłam śmiechem. –Co cię tak bawi? _spytał przez zęby, a ja ugryzłam się hamując kolejny wybuch.

-Nic... _powiedziałam patrząc w ziemię z uśmiechem.

-To się ze mnie nie śmiej! _syknął.

-Dobrze Juju._ nie mogłam się powstrzymać wybuchłam kolejnym napadem śmiechu.

-Zamknij się. _powiedział przez zęby.

-Ale nie zabijesz mnie za to Juju, prawda? _zrobiłam niewinną minkę.

-Powiedziałem ci coś? _skrzywił się ale po chwili sam nie wytrzymał i wybuchnął śmiechem.  Wstał z łóżka i podszedł do mnie. Spojrzał mi prosto w oczy. Poczułam jak przechodzi mnie dreszcz. Przygryzłam wargę.

-Powiedziałeś... nie posłuchałam i co z tego?_ oblizałam wargę.

-Nie powinnaś była tego robić. _ oznajmił szeptem.

-I co zrobisz? _założyłam ręce na piersi.

-A co mam zrobić? _spytał z figlarnym uśmieszkiem.

-No mam nadzieje że nic. _powiedziałam a on przysunął się blisko. Za blisko. Położyłam mu ręce na torsie i odepchnęłam go. –Nie Justin. _odwróciłam się i westchnęłam. Był takim dupkiem że chciał mnie przelecieć? Teraz?

-Ale co ja takiego robię? _spytał wyraźnie zdziwiony.

-No... jesteś za blisko? Mam przestrzeń osobistą._ pokiwałam głową.

-Ah... tak. Pewnie. _powiedział szybko i się odsunął. –Przepraszam...

-Ok. nic się nie stało. _powiedziałam robiąc dziurę butem w podłodze. Zapadła niezręczna cisza. Nagle usłyszałam klakson auta. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam czarne auto z przyciemnianymi szybami. Moje serce zaczęło bić szybciej, spojrzałam na Justina, jego oczy się poszerzyły i podbiegł do okna.

-Kto to? _spytał nerwowo.

-Nie wiem, nie znam tego auta... _spojrzałam przez okno i zobaczyłam że drzwi się otworzyły. Zobaczyłam wysokiego bruneta w szarej kurtce. Oparł się o auto. To był Dave. Justin natychmiast go poznał bo złapał mnie za rękę nerwowo.

-To on._ powiedział przełykając ślinę.

-Tak to on! _uśmiechnęłam się wesoło.

-Nie wiem czy mam ochotę tam pójść. _odwrócił głowę. Oj czyżby był zestresowany. Heh.

-Marudzisz... wkurzasz mnie! Ustaliliśmy coś. _powiedziałam rzucając mu oschłe spojrzenie.

-Dobrze już. _przewrócił oczami. –Masz wszystko? _spytał rozglądając się po pokoju.

-Tak. _pokiwałam głową. –Idziemy już? _spytałam otwierając drzwi.

-Tak. _ powiedział, po czym zerknął jeszcze raz na pokój i wyszedł zamykając za nami drzwi. Zeszliśmy na dół i Justin z uśmiechem oddał klucze recepcjonistce i zapłacił. Spojrzałam przez okno i zobaczyłam mojego brata nadal opierającego się o samochód. Z uśmiechem wybiegłam nie zważając na Justina. Otworzyłam drzwi i rzuciłam się bratu w ramiona.

-Line. _przytulił mnie mocno i pocałował w głowę.

-Tęskniłam..._ wyszeptałam w jego tors.

-Ja za tobą też. _spojrzał na mnie a ja na niego i oboje uśmiechnęliśmy się szeroko. Nagle Dave odepchnął mnie i spojrzał w stronę motelu. Na jego twarzy widniały złość i przerażenie. Spojrzałam podążając za jego wzrokiem i zobaczyłam Justina idącego w naszą stronę.

-Odsuń się. _powiedział Dave i stanął przede mną osłaniając mnie swoim ciałem.

-Jest ok. on jest ze mną. _powiedziałam a on odwrócił się i pokręcił głową z niezrozumieniem.

-Co?

-On jedzie z nami. _powiedziałam szybko.

-Jak to jedzie z nami? Przecież nas zabije! _ spojrzał na niego i na mnie.

-Nie zabije, zaufaj mi. _powiedziałam uśmiechając się szczerze.

-No dobrze. _podniósł ręce, co znaczyło że się poddał.

-hej... Dave. _powiedział Justin niepewnie.

-Hej Jus. Co robiłeś z moją siostrą w motelu? _syknął przez zęby.

-Ja..._ podrapał się z tyłu głowy.

-Jak mogłeś przelecieć moją siostrę!?

-Dave!_ krzyknęłam a on spojrzał na mnie. –Nic nie robiliśmy. Nie zrobiłam z nim tego. _powiedziałam patrząc w ziemie.

-O.. serio? Myślisz że jestem głupi?_ pokręcił głową. –To jest Justin. _wskazał na Justina.- Największy pierdolony alfons jakiego znam! W motelu z moją siostrą, nie zmarnowałby okazji. _podszedł do Justina i złapał go za kołnierz.

-Przestań! Nie dałam mu się dotknąć! _odepchnęłam Dave’a od Justina.

-To może  wyjaśnisz mi co robiliście?_ spytał patrząc na nas z podniesionymi brwiami Udawał ojca, nie fajnie.

-On... opowiadał mi o tym jak się kumplowaliście. _skłamałam patrząc w ziemię. -Chciałam poznać kolegów mojego brata.

-Tak, aha._ spojrzał na Justina podejrzliwie. –A jak to się stało że znalazłaś się tak daleko domu z NIM. _podkreślił ostatnie słowo.

-No bo... _spojrzałam na Justina nie wiedząc co powiedzieć.

-To ja ją namówiłem. Spotkałem ją na ulicy i od razu poznałem że to twoja siostra. _ zaśmiał się Justin.

-Nie chciałeś jej zabić? Z tego co pamiętam to jak ostatnio się widzieliśmy powiedziałeś że jeśli ją spotkasz zabijesz ją a potem mnie znajdziesz i zabijesz mnie. _Dave założył ręce na klatce piersiowej.

-Tak?_ podrapał się z tyłu głowy. –Mówiłem tak... no to widocznie byłem pijany. _zaśmiał się.

-Jesteś żałosny. Powiedz lepiej czego chcesz od mojej siostry, ale nie baw się z nami w te swoje „gierki”.

-W jakie gierki?! Kurwa! Ty zawsze na mnie z pyskiem! Mam was w dupie! _Justin machnął ręką i szybkim krokiem odszedł w przeciwnym kierunku.

----------------------------------------------------------------------------------
Jak myślicie Justin wróci do nich? A może dołączy do tajemniczego głosu? 
Zdaję sobie sprawę że moga pojawić się błędy. Mam nadzieje że jest ich jednak niewiele ;p